About Us

SportPress is a galleries website. We provide you with the wonderful photos and videos straight from entertainment industry world.

Quod cum ille dixisset et satis disputatum videretur, in oppidum ad Pomponium perreximus omnes. In eo autem voluptas omnium Latine loquentium more ponitur, cum percipitur ea, quae sensum aliquem moveat, iucunditas. Et saepe officium est sapientis desciscere a vita, cum sit beatissimus, si id oportune facere possit, quod est convenienter naturae.

Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit.

Aliis esse maiora, illud dubium, ad id, quod summum bonum dicitis, ecquaenam possit fieri accessio. Sed ad rem redeamus; An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere? Et hanc quidem primam exigam a te operam, ut audias me quae a te dicta sunt refellentem.

Restinguet citius, si ardentem acceperit. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Invidiosum nomen est, infame, suspectum. Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers? Omnis enim est natura diligens sui. Itaque eos id agere, ut a se dolores, morbos, debilitates repellant. Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt. Sed haec ab Antiocho, familiari nostro, dicuntur multo melius et fortius, quam a Stasea dicebantur.

Eam stabilem appellas. Efficiens dici potest. Restatis igitur vos; Bonum patria: miserum exilium. Certe non potest. Quid adiuvas? Deque his rebus satis multa in nostris de re publica libris sunt dicta a Laelio.

Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris.

Sed quot homines, tot sententiae; Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim? Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur. Memini me adesse P.

Quoniam, si dis placet, ab Epicuro loqui discimus. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Et quidem, inquit, vehementer errat; Vives, inquit Aristo, magnifice atque praeclare, quod erit cumque visum ages, numquam angere, numquam cupies, numquam timebis. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico.

Non enim solum Torquatus dixit quid sentiret, sed etiam cur.

Et nemo nimium beatus est; Incommoda autem et commoda-ita enim estmata et dustmata appello-communia esse voluerunt, paria noluerunt. Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta.

Introduci enim virtus nullo modo potest, nisi omnia, quae leget quaeque reiciet, unam referentur ad summam. Ego quoque, inquit, didicerim libentius si quid attuleris, quam te reprehenderim. Cenasti in vita numquam bene, cum omnia in ista Consumis squilla atque acupensere cum decimano.

Qualem igitur hominem natura inchoavit? Si mala non sunt, iacet omnis ratio Peripateticorum. Reguli reiciendam; Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt. Rationis enim perfectio est virtus; Hic ego: Pomponius quidem, inquam, noster iocari videtur, et fortasse suo iure. Nihilne te delectat umquam -video, quicum loquar-, te igitur, Torquate, ipsum per se nihil delectat? Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Ita prorsus, inquam;

  1. Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt.
  2. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam.
  3. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis.
  4. -, sed ut hoc iudicaremus, non esse in iis partem maximam positam beate aut secus vivendi.
  • Hoc non est positum in nostra actione.
  • Quodsi vultum tibi, si incessum fingeres, quo gravior viderere, non esses tui similis;
  • Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres.
  • Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem.
  1. Tamen a proposito, inquam, aberramus.
  2. Sed ille, ut dixi, vitiose.
  3. Si id dicis, vicimus.
  4. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis?

Haec non erant eius, qui innumerabilis mundos infinitasque regiones, quarum nulla esset ora, nulla extremitas, mente peragravisset. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Recte, inquit, intellegis. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. Quae sequuntur igitur? Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii.

Sit enim idem caecus, debilis.

Quis enim redargueret? Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Societatem coniunctionis humanae munifice et aeque tuens iustitia dicitur, cui sunt adiunctae pietas, bonitas, liberalitas, benignitas, comitas, quaeque sunt generis eiusdem.

Paupertas si malum est, mendicus beatus esse nemo potest, quamvis sit sapiens. Hoc uno captus Erillus scientiam summum bonum esse defendit nec rem ullam aliam per se expetendam. Quae contraria sunt his, malane? Quaerimus enim finem bonorum. Pungunt quasi aculeis interrogatiunculis angustis, quibus etiam qui assentiuntur nihil commutantur animo et idem abeunt, qui venerant.